Poddanie się egzekucji przez dłużnika w akcie notarialnym wzmacnia pozycję wierzyciela, który na wypadek braku wykonania obowiązku przez dłużnika nie będzie musiał pozywać dłużnika do sądu w celu uzyskania tytułu egzekucyjnego. Akt notarialny obejmujący poddanie się egzekucji stanowi samodzielny tytuł egzekucyjny. Po nadaniu mu klauzuli wykonalności przez sąd wierzyciel może na jego podstawie prowadzić egzekucję, ewentualna niezasadność tytułu może być natomiast zwalczana przez samego dłużnika w drodze powództwa przeciwegzekucyjnego, co oznacza odwrócenie ciężaru procesowego (standardowo spoczywającego na wierzycielu). Poddanie się egzekucji jest zwykle częścią umowy zawartej przez strony w formie aktu notarialnego (np. sprzedaży). Może ono jednak zostać dokonane jako osobna czynność notarialna w formie aktu notarialnego.

Akt notarialny, w którym dłużnik poddał się egzekucji, wymaga jako czynność notarialna wyłącznie stawiennictwa tego dłużnika, a oprócz jego dowodu tożsamości niezbędny jest dokument (np. umowy) albo dokumenty stwierdzające obowiązek dłużnika objęty aktem poddania się egzekucji, jak również stwierdzające świadczenie wierzyciela wzajemne z terminem jego wykonania.